Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

💡 Je droomt al jaren van een eigen bedrijf. Ideeën genoeg. Domeinnaam zelfs al gekocht. Maar zodra het serieus voelt, ga je toch weer braaf je Teams meeting in.

❤️ Je weet dat je relatie aandacht nodig heeft. Dat gesprek over afstand, intimiteit of irritaties stel je al weken uit. Dus ga je samen maar weer een serie kijken alsof Netflix relatietherapie is.

🏃 Je wil fitter worden, hebt sportschoenen van €180 gekocht, een sporthorloge om je pols… maar ondertussen sta je om 22:00 alsnog met een zak chips in de keuken.

📈 Je zegt dat je meer omzet wil, een groter team, meer vrijheid of juist je zaak verkopen. Maar zodra er keuzes gemaakt moeten worden, blijf je hangen in nadenken, vergelijken en nog “even wachten op het juiste moment”.

Prestatie geeft letterlijk een kick ⚡️ 

Prestatie is niet alleen iets van ego of carrière. Je brein is gebouwd om voldoening te halen uit vooruitgang. Zodra jij doelgericht ergens naartoe werkt, activeert je brein dopamine. Dat stofje motiveert je om in beweging te blijven. Interessant genoeg komt dopamine niet pas vrij wanneer je je doel behaalt. Juist de verwachting van vooruitgang activeert je systeem al. Daarom voelt plannen maken soms al lekker en krijg je energie van een nieuw idee, een visie of een spannend doel.

In de oertijd moest je als mens moeite doen om te overleven, dus dopamine motiveerde je om in actie te komen. Het verlangen naar groei, succes, impact of uitdaging is niet overdreven of iets wat "de een wel heeft en de ander niet": het is menselijk. Daarom kunnen doelen halen, groeien en hard werken zoveel energie geven. Prestatie is dus een grote bron van YAY. Mits je doel wel gekoppeld is aan iets wat jij persoonlijk écht heel graag wil en niet iets wat leuk klinkt voor de buitenwereld 😉 

Waarom slaan we dan vast zodra het serieus wordt?

Als ons dit zoveel energie kan geven, waarom voelt het voor sommigen juist als druk en soms zelfs onmogelijk? Omdat jouw oerbrein niet alleen dol is op beloning, maar ook geobsedeerd is door veiligheid. En een echt doel maakt falen zichtbaar:

“Misschien moet ik ooit mijn eigen bedrijf starten” klinkt nog veilig. Maar: “Ik ga binnen 6 maanden 3 klanten binnenhalen en mijn baan afbouwen” voelt opeens spannend.

Want nu moet je echt gaan laten zien wat je waard bent 😉 Dus wat doet het brein? Uitstellen. Twijfelen. Nog een podcast luisteren. Nog een cursus kopen. Nog even wachten tot het rustiger wordt. En daar zit de grap: korte termijn comfort zorgt vaak voor lange termijn frustratie. Je beschermt jezelf tegen een ongemakkelijk gevoel van nu, maar betaalt later met spijt, onrust en stilstand.

De dubbele loser klap 😭 

En dan gebeurt iets interessants. Je voelt je niet alleen teleurgesteld omdat je doel nog niet bereikt is, maar ook in jezelf. Want meestal weet je allang wat je wil én vaak ook prima wat ervoor nodig is. Tel daarbij op dat je jezelf nog eens vergelijkt met mensen die het wel lukt en je begint jezelf ook nog zielig te vinden ook... 

Newsflash: mensen die wél resultaat behalen, hebben geen magische superkrachten. Die zijn gewoon vaker komen opdagen. Hebben vaker ongemak verdragen en vaker nee gezegd tegen directe verleiding. Die succesvolle ondernemer kreeg misschien eerst 20 keer een nee. Die sporter had ook geen zin in regen. Discipline betekent niet geen weerstand voelen, maar toch bewegen. Het verschil zit niet in motivatie of superkrachten, maar in gedrag blijven herhalen dat past bij het leven dat jij écht wil. 

Jij bepaalt wie wint. 🥇 

Dus, je oerbrein voert zelfs al een strijd tussen activeren en belonen. Maar uiteindelijk wint vooral het systeem dat jij het vaakst traint. Stel je uit, dan train je vermijding. Kom je opdagen, dan train je vertrouwen en actie. Ben jij opgegroeid met veel comfort of weinig uitdaging, dan is veiligheid waarschijnlijk het systeem dat jij het meest hebt getraind en voelt verandering/prestaite dus automatisch lastiger. Dus jonge ouders: besef dat je dit gedrag ook meegeeft aan je kinderen 😉

Het mooie is: je kan dit altijd opnieuw trainen. Iedere keer dat jij komt opdagen terwijl je geen zin hebt, geef je jezelf bewijs: zie je wel, ik kan dit wel. Daarom winnen kleine acties altijd van grote plannen of moodboards. Juist die kleine successen geven opnieuw dopamine vrij, waardoor momentum ontstaat en je oerbrein steeds meer vóór je gaat werken. Prestatie wordt pas echt een bron van YAY wanneer je stopt met alleen dromen en gewoon gaat doen!

Opdracht ✏️ 

Pak een vel papier en schrijf op:

🧠 Welk systeem heb jij het meest getraind: uitdaging of comfort?

Kijk eens eerlijk naar je leven van nu. Waar zie je dat terug in je werk, gezondheid, relatie of keuzes? Waar zit uitdaging in jouw leven en waar vooral comfort?

🚀 Waar zou jij meer YAY kunnen behalen door jezelf een uitdaging te stellen?

Dus vandaag geen groots actieplan met perfecte doelstellingen, maar gewoon beweging. Eén kleine actie die bewijst dat je het serieus neemt.

Niet wachten op motivatie. Gewoon in actie treden. Dat is waar prestatie begint: YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Als dit kwartje eenmaal valt; zal het op alle vlakken in je leven als een olievlek verspreiden. Ondernemen zat ik altijd over te dromen, immers mee opgegroeid. Toch kwam dit pas rond mijn 33e eruit. Sport, dat is nog de mooiste. Bij lichamelijke opvoeding scoorde ik altijd een 5,5/10. Na mijn eerste tennisles vertelde ik mijn moeder dat ik ervan ging zweten en niks voor mij was. Later leefde ik het verhaal van ik ben nu eenmaal een Bourgondiër en sport ik puur om deze kcal inname te compenseren 😉 Het was iets dat nu eenmaal moest om in “figuur” te blijven. En nu heb ik mij vrijwillig ingeschreven voor mijn eerste sport “wedstrijd” en dat is het niet eens. Maar het feit dat je prestatie gemeten wordt, bij HYROX is dat je tijd; geeft mij de grootste kriebels. Nooit wedstrijden gedaan, ook niet in de sporten die langer dan die ene tennisles heb gedaan als kind. En heel eerlijk, tijdens mijn studie tot aan mijn laatste tentamens… altijd buikpijn voordat ik de zaal inliep. Terwijl ik altijd alles gewoon haalde en netjes studeerde. Altijd angst voor prestatie. Kriebels. De nacht na mijn HYROX Single inschrijving letterlijk slecht van geslapen. Voor mijn eerste HYROX training klasje, de nacht ervoor ook: onrustig. Toch gegaan. Nu zijn we 3 weken in mijn HYROX vibe aan het komen, en ik moet zeggen ik vind het ook nog leuk. Ik zie dat mijn “blessure hardlopen” uitblijft doordat ik rustig aan het opbouwen ben. Ik ben nog zeker de slechtste van het “HYROX klasje”, maar heb vertrouwen dat ook dit door training beter gaat. Het mooie is dat iedereen dit ook tegen je zegt; we zijn ook zo begonnen. Nee ook zij zijn geen superhelden: ze hebben gewoon gedaan wat nodig is: training en voeding. Komen opdagen. En ja die alcoholvrije periode helpt daar ook bij en verleng ik zelfs (met wat bewuste joker momentjes 😉 ). Het is nog geen september en ik ben benieuwd hoe ik me dan voel. Echter ben ik nog nooit zo gedreven en “zeker” in mijn sportprestaties geweest dan nu, en ik moet het zelfs nog eens laten zie 😜 . Het zijn dus echt die kleine stapjes, de actie van vandaag, die je systeem aanzet! En zo ben jij straks ook die superheld 🦸‍♀️ YAY it’s Tuesday!

Je zit niet vast. Je rijdt op de verkeerde snelweg 🚗

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen. 🚗 

😵 Je spreekt met jezelf af dat je die ene vriendin even laat voor wat het is, want je weet hoe het eindigt. Toch zit je ’s avonds weer uren te luisteren en voel je je daarna leeg.
🍟 Je had gepland om te sporten, of op zijn minst gezond te eten, maar voor je het weet zit je op de bank met een zak chips en denk je morgen weer een dag.
⏰ Je weet dat vroeg opstaan je dag maakt, meer rust, meer regie, maar toch druk je drie keer op snooze en start je gehaast.
📱 Op werk wil je vooruit, maar één herinnering aan die klant die je ooit verloor en je zit weer in dat oude verhaal, inclusief twijfel en gedrag dat je juist níet meer wilde.

Herkenbaar en tegelijkertijd frustrerend. Want je weet beter. Sterker nog, je voelt ook dat het je niet dient. En toch doe je het. De vraag is dus niet of je het snapt, maar waarom je systeem er steeds opnieuw voor kiest.

🛣️ 

Je brein kiest voor bekend, niet voor beter 🫠 

Je rationele brein is toekomstgericht. Dat deel kan plannen en besluiten wat goed is voor je. Daar spreek je met jezelf af dat je gaat sporten, grenzen stelt of eerder opstaat. Alleen, dat deel is niet de baas. Je oerbrein heeft een sterkere stem als het gaat om gedrag. Dat systeem is gebouwd op je primaire boete: overleven. Het wil zekerheid, voorspelbaarheid en zo min mogelijk energieverbruik.

Daar zit de mismatch. Bekend gedrag voelt veilig, zelfs als het je niets oplevert of je tegenwerkt. Die vriendin die energie kost is voorspelbaar. Chips geven direct comfort. Snoozen voelt als minder weerstand. Dus kiest je brein niet voor beter, maar voor bekend en makkelijk.

Het is een patroon ➰ 

Wat je vaak doet, wordt automatisch. In je brein ontstaan neurale paden die sterker worden naarmate je ze vaker gebruikt. Op een gegeven moment herkent je systeem de trigger en zet het gedrag al in gang voordat jij er bewust bij bent.

Dat zie je thuis wanneer je na een lange dag gedachteloos iets pakt wat je eigenlijk niet wilde. Of op werk, wanneer je bij een fout direct in twijfel schiet omdat je dat altijd hebt gedaan. Het is niet dat je zwak bent, je brein is efficiënt geworden in gedrag dat je vaak hebt herhaald.

En hier zit de valkuil. Je blijft hetzelfde doen, waardoor het patroon sterker wordt en het moeilijker wordt om eruit te stappen. Zo houd je in stand wat je eigenlijk wilt doorbreken. Oeps.

Je brein voorspelt jouw gedrag en maakt het waar 😅 

Triggers zijn geen toeval of energetische tekens uit het universum. Je brein scant continu je omgeving en koppelt wat je ziet direct aan eerdere ervaringen. Op basis daarvan maakt het een voorspelling van wat er gaat gebeuren en welke actie daarbij hoort. Dat gebeurt razendsnel en grotendeels onbewust.

Zie je een naam op je telefoon, dan vult je brein automatisch een bekend scenario in, bijvoorbeeld dat je weer wordt teleurgesteld. Denk je aan die verloren klant, dan activeert je systeem direct het gevoel van afwijzing en bijbehorend gedrag. Dat voelt in het moment als waarheid, waardoor je vanuit twijfel en terughoudendheid reageert en zo onbewust de kans vergroot dat het opnieuw misloopt. Yes, de "ik ben een loser snelweg" weer een stukje verbreed. En ja, sta je in de keuken na een lange dag, dan voorspelt je brein dat een glas wijn ontspanning geeft, omdat dat eerder zo werkte. Oeps, je zou niet drinken deze week.

Je reageert dus niet alleen op wat er is, maar vooral op wat je brein denkt dat er gaat komen. Je voorspelling stuurt je gedrag, en je gedrag bevestigt je voorspelling.

Neigingen en gedachten blijven 💭 

Veel mensen denken dat ze pas kunnen veranderen als die gedachten en neigingen weg zijn. Newsflash: dat moment komt niet. Je brein blijft doen waar het goed in is. Triggers herkennen, patronen activeren en verhalen creëren.

Het verschil zit niet in wat je denkt of voelt, maar in wat je doet. Tussen de trigger en je reactie zit een klein moment van keuze. Kort en vaak ongemakkelijk, maar daar ligt de kern. Blijf je het bekende pad volgen en maak je de snelweg sterker, of kies je iets anders en leg je een nieuw pad aan.

Focus dus niet op het stoppen van gedachten. Dat lukt niet. Laat ze er zijn en kies wat je ermee doet, welke weg kies jij?  Bijvoorbeeld een glas water in plaats van een biertje, twijfel ombuigen naar een helpend verhaal of bewust nee zeggen waar je eerder ja zei. Dat is het verschil tussen automatisch leven en bewust kiezen.

Opdracht ✏️ 

Kies één patroon waar je jezelf regelmatig op verliest, thuis of op werk. Maak het concreet.

  1. Herken de trigger en je automatische reactie.
  2. Bepaal vooraf wat je wél wilt doen.
  3. Doe het één keer anders als het moment zich aandient.

Niet perfect, wel bewust. Hier maak jij het verschil. Elke bewuste keuze is een nieuwe snelweg 🛣️ richting wat je echt wilt bereiken. YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Ja dit maak ik dagelijks mee. We zijn diep naar binnen gekeerd, hebben onze diepste verlangens en dromen vertaalt naar concrete doelen, acties, systemen, planning: alles staat. En dan toch, verval je. Dat maakt je niet zwak, omdat dit veelal onbewust gebeurt. Daarom ben ik er, met o.a. deze nieuwsbrief. Om jou, mijn klanten en cliënten, te helpen bewust te worden. We hoeven ons niet onnodig te bekritiseren en te denken: shit ik ben zo’n loser, waarom lukt het niet. Begin bij het begin. Krijg inzicht in de patronen die je niet dienen in lijn met je doelen. Wat doe je, wat triggert en wat levert het op (nou ja wat kost het je vooral?) als je hiermee doorgaat. En dan is het gewoon oefenen en oefenen. Misschien lukt het de eerste week niet, en heb je toch 5 keer JA gezegd, terwijl je NEE bedoelde. Als je die 6e keer wel doet, is het eerste asfalt voor je nieuwe snelweg gelegd. Kies dan nog eens, en nog eens en opeens rijdt zich dat een stuk fijner dan de eerste keer. En voordat je het weet heeft die nieuwe snelweg loopings, en race je met een F1 auto overheen. Vanuit deze nieuwe snelweg, komen weer nieuwe snelwegen en dat is groei. Neurologisch dus de paden die jij zelf KAN creëren. Als jij mij zo’n 3,5 jaar geleden had gezegd, dat ik zou gaan trainen voor een sport event. Had ik je voor gek verklaart. Ik was lekker comfortabel op mijn Bourgondische snelweg, en ook “doe maar rustig aan, je moet ook genieten, je wil geen tweede burn-out – snelweg”. Och die reed ik zo soepel. Maar via deze wegen, kwam ik nooit bij datgene wat ik diep van binnen wilde; een fitte moeder zijn. Eigenlijk: op mijn fitst op mijn 40e . Dus ben ik begonnen, met intermitted fasting en 4x per week sporten – zonder excuses. Ik liet achter mij de snelweg; “ik ben geen avond sporter” en “ik wil niet in het weekend sporten”. En nu bouw ik aan mijn HROX snelweg. Lang vermeden door de “ik ben snel geblesseerd door hardlopen snelweg”. Mijn alcoholvrij periode, gaan we verlengen (met wat bewuste jokertjes). Dat kan, omdat ik 3 weken geleden de “zonder alchohol is het niet gezellig op een feestje” snelweg verruild hebt voor “zonder alchohol ben ik veel fitter en scherper snelweg”. En ja er blijft een veldweggetje “Rachelle houdt van ontspannen met een wijntje” die ik af en toe bewust pak maar niet automatisch berijdt en dan boos ben op mezelf. Dus lieve mensen, kijk eens bewust welke snelwegen je dienen, en welke niet: ook jij bent dus een wegenbouwer in je eigen leven: YAY it’s Tuesday!

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY! Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

😅 Je zit er even doorheen, totdat je vader zegt: ik geloof in je en ineens voelt het weer lichter
🏠 Je twijfelt over je pitch deck, totdat je manager zegt: you got this en je het toch durft uit te sturen
🏃‍♀️ Je denkt dat je in de sportschool niet meer kan, totdat je PT zegt nog 5 en je ze er gewoon uitperst

En ergens denk je, misschien heb ik gewoon meer steun nodig. Of juist, ik moet dit zelf kunnen. Beide gedachten houden je verrassend vaak op dezelfde plek.

Leiderschap is geen superkracht 🦸 

Leiderschap wordt vaak neergezet als iets groots en aangeboren, alsof het voor de één is weggelegd en voor de ander niet, maar dat is vooral een prettig verhaal omdat je dan zelf geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen. Leiderschap is geen eigenschap. Het is een keuze. En die keuze wordt pas zichtbaar op de momenten dat het niet vanzelf gaat. Wanneer je geen duidelijk antwoord hebt. Wanneer je lichaam moe is, je hoofd overuren draait en je vooral voelt dat je het even niet meer ziet. Of dat terecht is of niet, maakt voor jouw systeem niets uit. Voor jou voelt het als realiteit.

Dat zijn precies de momenten waarop veel mensen terugvallen door "te wachten", "aan te kijken" en "te hopen dat het vanzelf duidelijk wordt". Poef: regie weggegeven aan "het lot".

Nee zo magisch is het niet: de beweging van A naar B juist ontstaat doordat jij besluit te bewegen, ook als het nog niet helder is.

Samen sta je sterker 🤝 

Ik zat bij een lezing van Joseph Oubelkas en zijn verhaal blijft hangen.  Onterecht vastgezet. Jaren van zijn leven kwijt. Een situatie waarin je alle redenen hebt om naar buiten te wijzen. Naar het systeem, naar de omstandigheden, naar het onrecht. En toch koos hij iets anders. Hij keek naar wat er nog wél kon. Stelde zichzelf doelen. Bleef mentaal bouwen, dag na dag, in een omgeving die daar totaal niet voor gemaakt was. Dat deed hij zelf. Maar niet los van alles en iedereen.

Zijn moeder schreef hem vierhonderd brieven. Steeds iemand die hem bleef zien, hem herinnerde aan wie hij was en wat nog mogelijk was. Dat was geen detail maar de basis. Psychologisch zie je hetzelfde: sociale steun verlaagt stress, vergroot mentale flexibiliteit en helpt je doelgericht te blijven handelen. Je brein voelt zich veiliger en vanuit die veiligheid ontstaat ruimte om keuzes te maken en vol te houden. Dat is logisch, want wij zijn niet gebouwd om alles alleen te dragen. Ons systeem is ingericht op samen, omdat alleen zijn ooit risico betekende en je brein dus van nature verbinding zoekt om sterker te staan.

Steun verandert je omstandigheden niet. Het verandert wel hoe jij erin staat. En daarmee je resultaat. 

Maar jij hebt geleerd het alleen te doen…

En toch doen veel mensen het tegenovergestelde. Alles zelf oplossen. Geen hulp vragen. Niet afhankelijk willen zijn. Dat voelt sterk, maar is niet hoe ons brein werkt. Het is aangeleerd. Misschien omdat zelfstandigheid werd beloond. Misschien omdat je ooit leerde dat je niet op anderen kon bouwen. Of simpelweg omdat jij altijd degene was die het oploste. 

Wat er dan gebeurt, is dat je jezelf klein houdt en blijft rondjes draaien in je eigen blik en patronen, niet omdat je het niet aankunt, maar omdat je simpelweg niet kunt zien wat een ander wél ziet. In je brein zie je hetzelfde mechanisme: zonder externe prikkels blijf je in dezelfde neurale paden en blijft je amygdala (de alarmknop in je brein), alert op onzekerheid, waardoor je stressniveau stijgt en je blik vernauwt.

Krijg je input van buitenaf, zoals feedback of steun, dan activeer je je prefrontale cortex (het deel dat zorgt voor overzicht, keuzes en doelgericht gedrag) waardoor je meer opties ziet en sneller handelt. Wat voelt als motivatie, is dus een verschuiving van stressreactie naar regie, en precies daarom moet je dit buiten jezelf organiseren, want die spiegel en feedback kun je jezelf niet geven. Voeg daar het effect van sociale verbinding aan toe en je hebt letterlijk een springplank uit je interne modder.

Opdracht ✏️ 

Leiderschap creëer je samen vandaag:

  1. Benoem één situatie waar jij nu vastzit en stop met eromheen draaien
  2. Kies één persoon die jou kan spiegelen en ga samen in gesprek
  3. Stel elkaar deze vragen en geef allebei antwoord, zonder te verzachten: 

En draai hem daarna om.

Echt leiderschap is geen individuele kracht, het is iets wat je samen creëert, door jezelf te laten zien, door een ander echt te zien en juist op die momenten van twijfel en ongemak elkaar naar een hoger niveau te tillen. YAY it’s Tuesday! 🚀

Wow wat een verhaal. Zijn moeder schreef teksten zoals nu op Instagram of LinkedIn profiel van iedere business mentor of coach verschijnen: “Wat kan er wèl? Focus. Neem verantwoordelijkheid, bepaal je doelen en behaal ze. Als je het wilt, lukt het je.” Inclusief die van mij, jazeker 😛 Echter werd mij in een gesprek erna met een zakenrelatie van mij wel helder; leiderschap doe je inderdaad zelf, daar kies je voor en acteer je naar. Maar wel mèt steun. Iemand die wel in je gelooft als jij dat (even) niet doet. Die persoon heb je als je geluk hebt al in je omgeving, sommigen huren die in zoals een business coach. Omdat groei en doelen bereiken op het niveau dat het voor JOU pijn doet, niet makkelijk is. Je moet doorgaan, ook als je het zelf even niet meer voelt en je hele lijf/oerbrein STOP schreeuwt. En ja dat is dus enerzijds die spiegel en andere realiteit; exact hoe ik mijn Alignment Group programma heb ingericht. Allemaal andere verhalen door diversiteit aan mensen aan tafel, met een gemeenschappelijk doel: samen groeien vanuit kwetsbaarheid. Dus écht luisteren en écht delen. (Tweede groep wordt nu samengesteld, mocht dit met jou resoneren - reageer op deze mail). Ik heb ook veel op dit vlak gehad van mijn business coach, totale andere wereld die mij op scherp zette. Aan de andere kant heb ik mijn familie en vrienden, die in mij geloven; zelfs als ik dat zelf even niet doe. Want nee, ook ik ben geen superheld. Echter kan men de liefde soms verwarren met onvoorwaardelijk steun, ook als je misschien niet goed bezig bent. Al is echte liefde natuurlijk ook confronteren als diegene niet goed bezig is, om de ander te helpen, toch? Enfin, een business coach is geen “liefdes relatie” maar een ingehuurde keiharde spiegel. Dus waar ligt nu de waarheid? Ons brein heeft beiden nodig zoals we hebben gelezen: om de oerreactie te verzachten (warmte en geborgenheid) en om scherpte en overzicht te creëren (spiegel van andere realiteit) om zo tot het beste resultaat te komen. Ik weet nog heel goed dat ik ongeveer een klein jaar geleden er even helemaal doorheen zat, mijn business coach pushte me naar mijn volledig potentieel, het ging mij niet snel genoeg en ik zat vast. En het enige wat toen hielp, was als 37 jarige bij mijn vader op schoot te kruipen en (keihard) te huilen; toegeven dat ik het zo lastig vond. (FYI ik kan me niet herinneren dat ik als volwassene bij mijn vader op schoot gehuild heb). Vanuit dat moment kwam ik weer terug bij mijn eigen kern en werd de strategie voor YAY it’s Tuesday bepaald zoals ie nu staat. Dus nee, je hoeft het zeker niet alleen te doen; daar laat je echt potentieel liggen. Dus kies een coach, manager of omgeving om je te pushen, maar vergeet niet dat je een mens bent die ook gewoon die steun soms even nodig heeft vervolgens weer als superheld te handelen (of je in ieder geval even zo te voelen). En soms vind je die in 1 persoon, zoals Joseph Oubelkas 😉 #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

😊 Och wat heeft hij geluk, promotie, kansen, alles lijkt hem aan te waaien.
🙄 Zij heeft altijd pech, verkeerde baan, verkeerde manager, verkeerde timing.
🤷 Je zegt dat je geen idee hebt hoe je hier bent gekomen. Dit was niet het plan, "maar zo is het gelopen".
🏡 Thuis denk je soms hetzelfde, hoe zijn we hier beland?

 Herkenbaar? Geluk, pech of geen idee: zo magisch is het niet.

Je resultaat is een optelsom van je gedrag

Waar je vandaag staat is geen toeval. Het is het gevolg van keuzes, gedrag en acties. Ben je ergens trots op, dan heb je ergens, daarin geïnvesteerd. In je werk, relatie, gezondheid of omgeving. Dat stapelt zich op tot resultaat. Dus ook: Nee, ik had een heel snel een eerste grote klant die mij die opdracht gunde, dat was geluk! Nee, jou product is gewoon goed, of je hebt bijvoorbeeld goede relaties opgebouwd. Daar komt ook hulp vandaan: jij bent een persoon die mensen willen helpen. Nederlandse “nuchterheid”, onzin, je hebt dit zelf gecreëerd.

Andersom ook werkt het dus ook zo 😜 . Niet tevreden? Dan heb je dat vaak zelf gecreëerd. Oeps. Je klaagt over je team, maar wie nam ze aan en stuurt ze aan? Je ergert je aan iemand die blijft klagen, maar jij blijft luisteren zonder iets te zeggen. Je ervaart werkdruk, maar ook jij zegt ja en ook jij kiest ervoor om te blijven. Zelfs bij energie en slaap heb je invloed via schermgebruik, voeding en beweging. Ja, er zijn uitzonderingen. Echter ook binnen die realiteit heb je nog steeds keuze in hoe je ermee omgaat. Dat zien we alleen liever niet, dus noemen we het pech, geluk of weten we niet hoe we hier terecht zijn gekomen…

Als je iets anders wil, zul je iets anders moeten doen

We willen meer omzet, rust, een fitter lichaam, meer aandacht thuis of vaker onze grenzen aangeven. Maar ons gedrag lijkt verdacht veel op gisteren. Dan is het wensdenken. Enkel manifesteren of nadenken over succes of verandering , gaat je toch echt geen Ferrari of killerbody laten verschijnen. (laat me weten als dat jou wel lukt 😉 ).

Als je blijft doen wat je deed, krijg je wat je kreeg. Of Aristoteles het nu zei of niet, hij zou knikken. Het is echt zo simpel. Als jij iets anders wil, dan vraagt dat ander gedrag. Niet later, maar juist als het oncomfortabel wordt. Daar zit het verschil tussen weten en doen. Echter dat doen, dat vinden we maar lastig.

Je brein kiest voor veiligheid, niet voor groei

Wat maakt dat lastig. Trouwe lezers kennen hem. Zodra jij iets anders "dan normaal" doet, protesteert je systeem. Niet omdat het slecht is, maar omdat het nieuw is. Je brein stuurt op overleving, niet op groei. Afwijking voelt als risico, dus vermijden we het. Daarom blijven patronen bestaan. Je gedachten en gevoelens houden je weg bij ongemak. Je stelt uit, verzint dat morgen beter is. Niet omdat het waar is, maar omdat het fijner voelt.

Toch heeft ons brein ook een feature die hierin kan helpen. Neuroplasticiteit laat zien dat je brein zich aanpast aan wat je herhaalt. Wat eerst ongemakkelijk voelt, wordt dus na verloop van tijd steeds normaler. Denk aan je eerste fietstocht zonder zijwieltjes, je eerste presentatie of de eerste keer dat je met iemand kuste. Dat voelde spannend en vaak allesbehalve comfortabel, maar door het vaker te doen werd het vanzelf makkelijker. Je brein leert namelijk niet van plannen of voornemens, maar van wat je dus daadwerkelijk doet. En hier kun je mee gaan spelen!

Train discomfort, ook buiten je doel om

Veranderen precies op het punt waar je grootste wens, uitdaging of frustratie zit, doet het meeste pijn, juist daar is de drempel het hoogst. Daarom verlegt Acceptance & Commitment Therapy de aandacht. Deze wetenschappelijke methodiek traint je in discomfort, maar dan op andere zaken dat datgene waar jij zo tegen aanhikt. Door kleine dingen anders te doen, leert je brein dat ongemak niet gevaarlijk is. Je vergroot je handelingsruimte en blijft bewegen ondanks spanning. Zo leer je accepteren wat er is, ook als het ongemak is of simpelweg geen zin. Dat mag er zijn, maar het hoeft je niet langer te weerhouden om te doen wat voor jou echt belangrijk is. Je wordt confortabel met discomfort. Hoe dan?

Nou door dus, (een keer) dingen te doen, anders dan jouw "normaal”. Maar dan wel op gebieden in je leven die minder beladen zijn, dan die grote wens of uitdaging. Dat kan dus heel klein. Een andere route naar werk, andere playlist, ander vervoer. In je pyjama naar de supermarkt. Een vreemde aanspreken. Een burger bestellen als je normaal salade kiest (of andersom), tenzij je doel vitaliteit is 😜 . Een keer te laat komen als je altijd op tijd bent. Niet om de actie zelf, maar om het trainen van discomfort. En precies dat heb je nodig om ander gedrag vol te houden richting je grotere doelen.

Opdracht ✏️ 

Doe eens "gek" en daag jezelf uit:

1) Doe vandaag 3 dingen die je normaal niet zou doen.

Bijvoorbeeld een andere route nemen naar werk, een andere playlist aanzetten of ander vervoer kiezen. Een andere sportles nemen. Of je outfit laten samenstellen door je (klein)kinderen. Hoe groter de stretch, hoe groter het effect 🙂  Have fun!

Merk op wat je brein zegt en doe het toch. YAY, je hebt discomfort getraind!

2) Vertaal dit nu door naar je grotere doel. Welke oncomfortabele actie ga ik deze week toch doen, juist omdat het ongemakkelijk is en mij dichter bij mijn doel brengt. 

Je hoeft dat oerbrein niet zo serieus te nemen, er staat namelijk echt geen tijger voor je neus om je op te eten. Dus zal dat luisteren naar de “veilige” en “bekende” weg, zal je in deze wereld juist afremmen om je groei/verandering door te zetten.

YAY: omarm je discomfort en speel ermee.

Want,  als jij blijft doen wat je deed… ben je dan op weg naar wat je echt wil? Exact.

It's all on you. YAY it’s Tuesday! 🚀

Ja dit was een geweldige huiswerkopdracht toen ik de ACT opleiding deed; we moesten thuis douchen met yoghurt; ik weet nog echt alle gedachtes die door mee heen gingen in volledige discomfort. “Bah wat goor, zou ik een hapje nemen(?), wat zou Martijn nu denken als ie binnenloopt, dadelijk gaat de douche stinken, krijg ik dit wel weer uit mijn haar, wat een verspilling van eten terwijl er honger op de wereld is”. Echter heb ik al veel cliënten dit huiswerk gegeven, zelfs een YES-day (zoals de film: dat de kinderen bepalen wat er voor een dag gebeurd). Naast dat het helpend is voor controlefreaks en perfectionisten om eens de teugels wat te los te laten (wanneer men hier last van heeft), werkt het dus ook wanneer je echt aan het boksen bent voor echte verandering; echte groei. Dus echt eens die 10 kg afvallen, of echt eens die winst behalen – of gewoon echt eens die carrière switch door te zetten. Ook dan komen al die overtuigingen (zoals ik onder douche) in andere vorm protesteren in je hoofd, om je weer richting “veilig gedrag” te sturen voor die “overleving”. Nou welkom bij het ondernemerschap, ik heb afgelopen jaar heel veel dingen gedaan waarvan ik dacht: nee dit kan echt niet. Van koude acquisitie, tot skydiven, van de ontwikkeling en start van mijn eigen high-end leiderschap programma bij de Leuf (waarvan ik nu een tweede groep start trouwens :P) tot GRIT training om 07:00. En nu, Pasen (feestdagen) zonder alcohol. Jep, Martijn en ik gaan 6 weken niet drinken. (1 week down) Natuurlijk kan dat, maar mijn bourgondische oerbrein zal protesteren. Waarom doen we dit? Bewustzijn, we zijn van die gezelligerds met diezelfde omgeving waarin dit heel normaal is bij een etentje of samenkomen 🍷 Focus, voor de verdere groei van YAY it’s Tuesday! en mijn sport prestaties, en nog belangrijker wellicht: het leven zelf. Want zoals ik ook van mijn marathon rennende broer zie; die is nu ook weer een hele periode bewust niet het drinken vanwege de London Marathon en hij voelt zich beter dan ooit. En is net zo gezellig eigenlijk 😉 het is niet zwaar, het is een spel met je oerbrein 😉 de keuze is aan jou Doe vandaag eens lekker “gek”- anders dan normaal 😛 en zo train je de flexibiliteit van je brein om JUIST die discomfort aan te gaan als het echt nodig is. De acties om jouw uitdaging of verlangen nu eens om te zetten naar je gewenste realiteit: geen pech, geluk of magie, maar JOUW acties. #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Alles doen, behalve wat je moet doen.

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

📩 Je opent je laptop om eindelijk die strategische analyse te maken, maar voor je het weet zit je je inbox bij te werken en denk je dat je lekker bezig bent.
🧽 Je zegt thuis dat je vanavond echt je administratie gaat doen, maar ineens sta je de keukenkastjes uit te ruimen en voelt dat verrassend productief.
😬 Je hebt een lastig gesprek dat je moet voorbereiden, maar kiest toch nog voor een paar snelle taken zodat je in ieder geval iets hebt afgerond.
🛋️ Je weet dat sporten goed voor je is, maar besluit eerst even te zitten en voordat je het weet is de avond voorbij.

We doen dit allemaal. Niet omdat we lui zijn. Maar omdat ons brein slimmer is dan we denken, alleen niet op de manier die ons helpt.

Je brein is geprogrammeerd voor snelle winst ⌛️ 

Ons brein is evolutionair gebouwd om energie te besparen en snel resultaat te boeken. Daarom kiest het van nature voor kleine, directe beloningen. Een mail wegwerken, iets afvinken of iemand helpen geeft meteen een gevoel van voldoening, terwijl een strategische analyse, moeilijk gesprek of lange termijn keuze eerst inspanning, onzekerheid en ongemak vraagt. Vanuit neuropsychologisch perspectief is dat logisch, want ons brein reageert sterker op wat op dit moment oplucht dan op wat later iets oplevert. 

En precies daar zit ook het verschil tussen prioriteit en urgentie. Prioriteit gaat over wat echt bijdraagt op de lange termijn, urgentie over wat direct om aandacht schreeuwt. Zolang iets niet dringend voelt, vindt je brein het al snel minder relevant om nu te doen. Pas als de druk oploopt, komt er actie. Dan kan het ineens wel. Dat betekent dat je niet te weinig discipline hebt, maar dat je brein simpelweg niet genoeg reden voelt om nu te bewegen. Wat jij dus vaak uitstelgedrag noemt, is in feite een overlevingssysteem dat liever kiest voor snelle winst en directe opluchting dan voor iets wat pas later resultaat geeft.

Afleiding is vermijding 👀 

Kijk eerst eens volwassen naar je afleiding. Als je focus wil, zul je die zelf moeten creëren. Leg je telefoon weg, zet meldingen uit en werk 25 minuten aan één taak. Ja, ook jij kunt echt even onbereikbaar zijn. Zo maak je het je brein al wat lastiger, die zoekt namelijk graag de comfortabele weg, zeker als een taak onduidelijk, groot of spannend voelt. Onderzoek laat zien dat vooral taken met een onzekere uitkomst of vaag startpunt uitstel oproepen. Dan ontstaat stress en schuif je automatisch naar veiliger gedrag zoals mail checken, iemand helpen of iets opruimen. Niet omdat het belangrijker is, maar omdat het minder spanning geeft en dus "veiliger" lijkt. 

Kijk dus eerlijk naar de taak zelf en waar je nu staat. Is de taak überhaupt wel helder en weet je waar je moet beginnen? Je lichaam wil spanning vermijden, maar jij heb zelf een onduidelijke taak op je lijst laten komen. Pak daar regie op. En relativeren de risico's, die tijgers zijn er (meestal :P) alleen in je hoofd en uitstellen maakt die vaak nog groter. Vaak even een stapje terug zorgt dus voor die ene stap vooruit. 

Zo maak je de taken wel af 🏅 

Als je wacht op motivatie, blijf je uitstellen, dus maak focus een keuze en stop met onderhandelen met jezelf.  

1) Voelt de taak als een ongrijpbare berg? Kijk er opnieuw naar en maak hem concreet en kleiner, zodat je brein ergens kan starten. Dus niet "sales plan Q4 presentatie", maar vandaag de indeling maken en morgen de eerste vier slides. Niet "garage opruimen", maar linker kast leegmaken, selecteren wat weg kan en de kast schoonmaken. Door taken op te hakken in kleine stappen wordt succes voor je brein tastbaar en komt die dopamine alsnog vrij. 

2) Voeg echte urgentie toe met een harde eindtijd of iemand die meekijkt. Vraag bijvoorbeeld een collega om vanmiddag naar je slides te kijken, zodat je ze deze ochtend echt af moet hebben. Of laat je buren weten dat je morgen naar het goede doel of de stort rijdt, zodat je vandaag nog moet beslissen wat weg kan. 

3) Kijk ook eens eerlijk of jij dit wel zelf moet doen. Misschien is juist delegeren slimmer. Vraag op je werk iemand om een eerste opzet, data of vormgeving zodat jij door kunt. Vraag hulp bij wegbrengen of sorteren. Of besteed het uit en huur iemand in. Geen budget is geen reden, maar een keuze. Of je regelt het, of je doet het zelf.

4) En misschien wel de belangrijkste, je stopt met taken die blijkbaar niet belangrijk genoeg zijn, want als je ze structureel ontwijkt zonder consequentie, dan zijn ze dat ook niet. Dan is eerlijkheid de enige volwassen optie: haal de taak van je lijst, het is schijnbaar toch niet belangrijk genoeg. 

Opdracht ✏️ 

Kies één taak die je al dagen of misschien weken uitstelt. Beantwoord deze vragen:

ACTIE:

 YAY: je bent 1 stapje verder dan deze ochtend 😉

Geen discussie meer met jezelf, geen betere timing zoeken. Je begint en maakt een eerste stap. Niet omdat je er zin in hebt, maar omdat je hebt besloten dat dit blijkbaar belangrijk genoeg is.

YAY it’s Tuesday! 🚀

Werkontwijkend gedrag. Zo noemden mijn collega’s dat vroeger. Dat ene voorstel uitwerken of die leadlist aanleveren. Je wist dat het moest, maar ging liever even koffie voor iedereen halen. Terwijl je dat deed even bij kletsen op de afdelingen waar je toch langsliep. En met een beetje geluk had je in de tussentijd weer 5 mails binnen die toch eerst even beantwoord moesten worden. En dan lag die to do list er nog steeds. Nu, moet ik zeggen dat ik sinds ik voor mezelf werk, hier minder last van heb. Mijn tijd die ik werk is kostbaar (kleine kids en man 3 dagen van huis), dus moet ik wel productief zijn en kies ik hier bewust voor. Daarbij is die leadlist nabellen een stuk urgenter als het zich direct verhoudt tot je inkomsten, dan als je “toch je salaris krijgt”. Ja vind ik ook wat van, maar zo werkt het wel. En dan toch, had ik vorige week zo’n thuiswerkdag. Een te grote to do list, met grote (strategische) zaken die nog wel weekje konden wachten, was ik eerlijkheidshalve nog na het gieren van mijn eerste Alignment Group sessie (die veel focus had gevraagd, dus nu ik dit typ was mijn focus misschien een beetje “op”?) en had ik dus heel veel andere “urgentere” (comfortabelere) dingen. Zoals de wasmand, de vaatwasser, mijn socials en met een paar klanten die belden even uitgebreid bijpraten. Nu is thuiswerken enerzijds dubbel productief, want tijdens werktijd kun je zo alle 3 de bedden verschoond hebben. Echter leidt het ook af. Daarom werk ik standaard ook 1 dag op kantoor, waar geen afleiding is zoals man (op de dagen dat ie thuiswerkt) of huishouden. Dus ja, zelfs ik, heb mijn momenten van werkontwijkend gedrag, dus moest me met deze nieuwsbrief even de spiegel heel goed voorhouden 😛 Echter, deze keer, had ik misschien gewoon even behoefte aan die comfort, na de laatste weken “full focus” en dat is ook helemaal okay. Die keuze maak je uiteindelijk altijd zelf: als het maar bewust is 😉 #yayitstuesday!

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Waarom positiviteit je (soms) irriteert.

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Gringe of blij ei. Jij kiest.

🏋️‍♂️ In de gym. Die ene gast. Iedereen begroeten, lachen.
De helft lacht terug. Een kwart denkt schrikt. Een kwart denkt wat een aansteller.

💻😄 Op kantoor. Die collega. Maandagochtend. Zooo jongens hoe was jullie weekend. Ik heb toch wat leuks gedaan.
De een haakt aan. De ander rolt met zijn ogen.

📊⚡ In het MT. Die ene directeur. Probleem op tafel. Hij komt meteen met opties en energie.
De rest blijft hangen in risico, bezwaar, ja maar.

🚌🙂 Bij de bushalte. Iemand kijkt je aan en lacht.
Lach je terug. Kijk je weg. Of schrik je zelfs een beetje.

Positiviteit is niet zomaar een karaktertrekje of een kwestie van pech of geluk. Het is deels aangeboren, deels aangeleerd en deels het resultaat van hoe jij je leven en aandacht traint. Dus waarom lukt het Piet wel, en blijft Truus negatief?

Waarom zijn we vaak The Gringe? 

Ons brein is van nature alerter op negativiteit dan op gemak. Dat heet de negativity bias. Vanuit overleving logisch, want een gemist gevaar kon fataal zijn terwijl een gemiste kans dat zelden was. Daarom scannen we automatisch op risico en wat er mis kan gaan, ook nu dat allang niet meer levensbedreigend is. Daar bovenop komt alles wat jouw systeem heeft gevormd, zoals hoe je bent opgegroeid en wat je hebt meegekregen over emoties, enthousiasme en veiligheid, en of je omgeving vooral klaagt of juist kansen ziet.  Ook je fysieke staat speelt mee, zoals hoeveel stress je ervaart, hoe je slaapt en hoe je hormoonbalans en neurotransmitters je energie, veerkracht en optimisme beïnvloeden.  Want eerlijk, na één nacht slecht slapen voelt zelfs een koffiemachine bijvullen soms al als een strategisch dilemma.  

Dan is de sfeer zelf nog van invloed. Via spiegelneuronen neem je onbewust het gedrag en de energie van anderen over, waardoor je automatisch meegaat in de sfeer van de ruimte. Voor je het weet loop je even bij een andere afdeling binnen om één vraag te stellen en sta je vijf minuten later mee te mopperen over Sandra haar planningen alsof je er al jaren persoonlijk door benadeeld wordt. 

Kort gezegd sturen je brein, je verleden, je fysieke staat en je omgeving samen mee of positiviteit voor jou vanzelfsprekend voelt of juist irritant, spannend of zelfs verdacht.

Wat als positiviteit irriteert?

Iemand die straalt kan enorm aanstekelijk zijn, maar ook verrassend irritant voelen, en die reactie zegt vaak minder over de ander dan over wat er op dat moment in jou gebeurt. Stel, iemand lacht naar je bij de bushalte. Als jij gespannen bent of met je hoofd al in de overlevingsstand staat, ervaar je zo’n lach sneller als onvoorspelbaar of zelfs verdacht en denk je eerder wat moet die van mij. Ben je ontspannen, dan voelt exact dezelfde lach ineens gewoon vriendelijk en denk je gezellig.

Dat komt omdat we niet alleen gedrag spiegelen, maar ook energie. Als iemand veel lichter, vrolijker of uitgesprokener is dan jij op dat moment aankunt, kan dat voelen als druk. En om die druk niet te hoeven voelen, gaan we het kleiner maken met cynisme, grapjes of relativeren. Niet per se omdat die ander zo irritant is, maar omdat zijn positiviteit iets raakt waar jij zelf even geen toegang toe hebt.  Zo schuurt positiviteit dus niet omdat die ander zo irritant is, maar omdat jij liever comfortabel blijft in gemopper, cynisme of slachtofferschap dan eerlijk te erkennen dat jij ook gewoon anders zou kunnen kiezen. Oops.

Kies je rol

Positiviteit is besmettelijk, net als negativiteit, dus vergis je niet: jij brengt altijd iets mee een ruimte in. De vraag is niet óf jij invloed hebt op de sfeer, maar wát je erin gooit. Ondanks alle factoren van invloed, heb jij nog altijd de keuze hoe jij komt opdagen, thuis, op kantoor of bij de bushalte.  Je kunt blijven doen alsof het allemaal aan de ander ligt. Aan die overdreven collega. Aan de drukte. Aan de cultuur. Aan het feit dat jij gewoon realistisch bent. Maar dat is vaak een nette verpakking voor iets anders: geen zin nemen in je eigen aandeel.

Wie regie pakt, wacht niet tot de energie op de afdeling vanzelf beter wordt. Die kiest bewust wat hij toevoegt, juist als de rest nog in het gemopper zit. Niet omdat dat altijd makkelijk voelt, maar omdat slachtofferschap nog veel zwaarder is en uiteindelijk vooral heel weinig oplost. Je hoeft daarvoor geen wandelende confettikanon te worden. Maar wel iemand die snapt dat je elke dag kunt kiezen of je brandstof brengt of rook, richting of ruis, een opening of nog een extra laag gezeik.

Opdracht

Daag jezelf vandaag uit.

Lach vandaag vier keer bewust naar iemand, bijvoorbeeld:

💻 Op werk.

🛒 In de supermarkt.

🏋️ Op de sportschool/vereniging.

🚶 Op straat.

Niet geforceerd, maar gewoon oprecht, even mens tot mens. Kijk vervolgens wat er gebeurt: Misschien lacht iemand terug 😄, kijkt iemand weg 🙈 of schrikt iemand zelfs een beetje van zoveel vriendelijkheid 😅

Onthoud dan dit. Hun reactie zegt vaak meer over hun eigen staat dan over jou. Maar misschien. Heel misschien. Besmet jij iemand precies met die ene lach. Met een beetje energie. Create some YAY in this Tuesday! 🚀

Tja, have we met 😇 ? Als je me kent of hebt meegemaakt, weet je dat ik die positieve enthousiasteling ben. Van nature, en zo opgevoed. Tegelijk kan ik me genoeg situaties herinneren waarin ik gewoon meedeed met kantoor geklaag. Achteraf gezien zat daar vaak iets anders onder: de behoefte om erbij te horen. Ik hoor het nog steeds in de groepen die ik coach: klagen kan even lekker zijn. In mijn nieuwsbrief klagen of zorgen lees je hoe ik daarover denk en wat de wetenschap daarover zegt. Uiteindelijk maak ik zelf een andere keuze. Ook als ik ziek ben of slecht heb geslapen, kies ik ervoor om ergens een YAY te zien en te pakken, simpelweg omdat de rest van mijn dag daar beter van wordt. Die keuze heb je altijd. Niet altijd makkelijk, wel mogelijk. Je brein schiet namelijk automatisch naar “die slechte nacht” of “die tegenvaller”, omdat het van nature focust op negativiteit en mogelijk gevaar. Als je daarin blijft hangen, trek je jezelf alleen maar verder je slachtofferrol in. De vraag is dus niet wat er misgaat, maar wat er wél kan en wat er wél is. Dat betekent niet dat je emoties wegduwt, die mogen er gewoon zijn. Alleen blijf je daar niet in hangen en pak je daarna weer regie door te kijken waar je WEL dankbaar voor bent. Nooit is alles NAY, ook al probeert je brein je dat soms wijs te maken 😉 En dan de reactie van de ander op jouw YAY… Ik werd vroeger nog wel eens onzeker als ik met mijn enthousiasme een netwerk groep binnenkwam en mensen hun ogen rolden. Nu weet ik beter. Dit is wie ik ben. Wie wil, mag aanhaken op die energie. Wie dat niet wil, kiest daar ook zelf voor. Mijn moeder heeft trouwens precies diezelfde energie en werd ooit aangesproken door iemand met de vraag: denk jij dat iedereen het leuk vindt als jij telkens met zo’n stralende lach binnenkomt? Oei. Zegt dat iets over mam, of over de omgeving? Natuurlijk, sommige situaties vragen om nuance, dat daargelaten.  Je komt niet met confetti en ballonen een begrafenis binnen. Echter, als jij structureel, op kantoor of privé, het gevoel hebt dat je moet dimmen om te passen, dan is dit misschien gewoon niet jouw tribe.  Uiteindelijk kies jij zelf hoe je komt opdagen en met wie je je omringt. Of je zuur leeft of enthousiast verschijnt, zit hem uiteindelijk niet zo zeer in de ander, maar in de keuzes die jij maakt voor jouw YAY! (Dus ook wij blijven lekker lachen 😁 ) #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Meer balans is geen doel.

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

💻 Op kantoor roept iemand dat werk privé balans prioriteit heeft, terwijl ze haar lunch achter haar laptop eet en om 21:42 nog een mailtje stuurt.
🏠 Thuis zeg je dat je meer rust nodig hebt, maar ondertussen ren je van voetbal naar de wijnclub, werk je over en breng je je kids naar vijf hobby’s. 
🥗 Je wilt gezond leven, maar ook genieten. Dus je pakt een salade, een wijntje en sluit af met chocola. Voor de balans.
🤹 En tussendoor wil je ook nog een leuke ouder, betrokken partner, ambitieuze professional en energieke vriend(in) zijn. Allemaal tegelijk. Uiteraard.

Balans klinkt prachtig. Werk privé balans. Gezond in balans. Genieten en discipline in balans. Het ouderschap en me-time in balans. Carrière maken en rust nemen in balans. Kracht en cardio in balans. Echter dat idee van balans, helpt ons meestal juist NIET vooruit en dient vaker als excuus dan doel.

Waarom balans? 🧠 


Ons brein houdt van stabiliteit. Je lichaam is continu bezig om evenwicht te bewaren. Temperatuur, energie, stressniveau, herstel. In de wetenschap noemen ze dat homeostase. Terug naar een stabiele staat. En dat is maar goed ook, want voor een lichaam is balans juist functioneel. Zonder genoeg slaap, voeding, herstel en veiligheid krijg je vroeg of laat gewoon klachten. 

Ons oerbrein weet dit ook: te weinig eten, te veel inspanning, te weinig rust of te ver van de groep betekende risico. Dus ons systeem leerde al vroeg dat balans dient om te overleven. Je brein doet dat nog steeds en stuurt je automatisch richting veiligheid, voorspelbaarheid en zo min mogelijk spanning. Cultureel hebben we dat verpakt in harmonie, de middenweg en yin en yang. Echter, leiderschap begint waar veiligheid stopt en keuze begint. Want voor je lichaam is balans juist slim. Voor je leven niet altijd. Soms vraagt een fase om focus, niet om verdeling. Blijf je dan hangen in wat veilig voelt, dan leef je eigenlijk maar half. 

Balans als excuus 😅 


Balans klinkt goed. Sociaal wenselijk ook. Een chic woord voor verstandig leven. Alleen gebruiken we het opvallend vaak als rookgordijn. Ik wil meer balans betekent regelmatig ik vind het spannend om echt te kiezen. Ik moet beter mijn grenzen bewaken betekent soms ik zeg overal ja op. Ik zoek meer balans tussen werk en privé betekent geregeld ik wil alles tegelijk en niemand teleurstellen.

Dus doen we van alles een beetje. Een beetje gezondheid. Een beetje carrière. Een beetje rust. Een beetje aandacht thuis. Lekker verdeeld. En vaak ook lekker middelmatig. Terwijl echte groei zelden vraagt om een beetje van alles. Soms vraagt een fase om rust. Soms om volle focus. Soms om aanwezigheid. Dat is niet uit balans. Dat is een bewuste keuze. En precies daar lekt leiderschap, niet omdat mensen te veel doen, maar omdat ze niet eerlijk durven kiezen en zo dus blijven balanceren…

Werkvloer in balans? 🧭 

In het bedrijfsleven is balans zelden een keurige verdeling. Eerder een kompas om op koers te blijven. Want de acties op de werkvloer zijn bijna altijd (tijdelijk) scheef. 😅 Loopt de omzet achter? Dan gaat er meer aandacht naar sales en marketing. Loopt de verkoop juist voor op prognose? Dan vragen levering en service meer. Zit een team midden in verandering, dan gaat er meer energie naar communicatie en duidelijkheid. Dat is geen disbalans, dat is onderdeel van het spel.

De vraag is dus niet of alles gelijk verdeeld is, maar of de focus ligt waar die op dat moment nodig is. Soms betekent dat bewust een avond doorwerken omdat je een pitch hebt. Soms betekent het juist in je lunchpauze gaan hardlopen omdat je hoofd zo vol zit dat je kwaliteit inmiddels ongeveer net zo scherp is als nat karton. Dat is op dat moment niet veilig wegkruipen achter het woord balans, maar kiezen voor wat een fase, situatie of doel echt nodig heeft. 

Opdracht ✏️ 


Dus hoe ga je om met balans in jouw leven? Niet door te vragen of alles eerlijk verdeeld is, maar door te kijken wat jij belangrijk vindt. Waar wil jij nu voor staan. Wat vraagt in deze fase prioriteit. Schrijf voor jezelf op waar jij al een tijdje roept dat je meer balans wilt, terwijl je eigenlijk gewoon een keuze vermijdt. 

Stap 1. Maak het concreet. Waar roep jij dat je meer balans wilt. Bijv. werk, gezin, gezondheid, rust, ambitie of relatie?

Stap 2. Schrijf op wat op dit moment écht prioriteit moet krijgen als je eerlijk bent.

Stap 3. Zet er direct achter wat daardoor tijdelijk minder aandacht krijgt.

Stap 4. Kies één actie die past bij die prioriteit. Plan hem vandaag nog in. Niet netjes verdeeld maar heldere focus op wat JIJ belangrijk vindt.

Balans is niet het hoogste goed. Bewust kiezen wel. En precies daar begint leiderschap. Hoe helderder jij daarin bent, hoe minder energie je lekt aan twijfel, schuldgevoel en half werk. En dan laten we dat balanceren lekker voor in de gymles. 🤸 

YAY it’s Tuesday! 🚀

Och, ik hoorde laatst weer zo’n gesprek in de kleedkamer op de sportschool. “Ja ik kom toch al drie keer per week en ben al tien kilo afgevallen, meer hoeft niet hoor.” Waarop de ander zei: “Nee, mijn zoon gaat nu iedere dag en heeft zijn hele voeding aangepast, er gaat een vermogen uit naar supplementen.” “Och echt waar, ja dat gaat mij ook wat te ver. Ik doe een rondje op mijn apparaten en eet gewoon wat lekkers hoor. Is toch super in balans zo.” “Ja, het moet wel leuk blijven.” Dit soort gesprekken kennen we allemaal. We praten onszelf aan dat balans een goede reden is om niet verder te hoeven gaan dan comfortabel voelt. Terwijl de waarheid vaak simpeler is (als je doet wat je je deed - krijg je wat je kreeg 😛 ) Dus, als jij fitter wilt worden, zul je meer moeten sporten en gezonder moeten eten. Als jij meer omzet wilt, zul je meer aan acquisitie en marketing moeten doen. En als je je dan verstopt achter we moeten het wel een beetje in balans houden, wie houd je dan eigenlijk voor de gek? Want als je overgewicht hebt, ben je fysiek gewoon niet in balans. En als jij verlies draait, is je bedrijf dat ook niet. De crux is dus dat we uit balans blijven door onszelf “balans te gunnen”. Balans in de vorm van dat stukje vlaai mag best, ik heb gesport. Of in de vorm van ik neem morgen even een dagje voor mezelf, terwijl je eigenlijk gewoon nieuwe klanten zou moeten bellen. Dat is je oerbrein dat je lekker naar comfort trekt en je niet “in”, maar juist verder “uit” balans duwt. Heb ik heel lang ook gedaan (wijntjes-sporten, girlsstrip-partnerweekend, ontspanning-werken, familie-vrienden, alles lekker op de wipwap). Echter nu ik duidelijk kies voor wat er belangrijk is voel ik me meer "in balans" als mens, dan toen ik voorzichtig alles een beetje deed 😉 Jouw keuze 🤩 #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website!

Piet mag echt niet klagen, toch?

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

🏝️ Je vriendin appt in paniek. Ze weet niet of ze deze zomer naar Italië of Portugal moet. Jij denkt vooral: vakantie? Dit jaar zit dat er financieel gewoon niet in.

😴 Op kantoor klaagt je collega over gebroken nachten van zijn vierjarige. Jij denkt: serieus? Mijn baby sliep na zes weken al door.

🚗 Je manager twijfelt hardop of hij een Audi of BMW als nieuwe leaseauto moet kiezen. Jij krijgt niet eens je OV volledig vergoed.

🏋️‍♀️ Je buurvrouw baalt dat haar HYROX tijd niet sneller was dan vorige keer. Jij kijkt naar de spiegel en denkt vooral dat die bierbuik er maar niet af gaat.

En eerlijk, we doen dit ook op wereldschaal. Wij klagen over energieprijzen terwijl ergens anders mensen vrezen voor hun leven door oorlog. Het punt vandaag is niet wie het grootste probleem heeft. Het punt is dat we dat oordeel constant maken en hierdoor echte verbinding missen.

Jouw referentiekader

Wanneer iemand zich zorgen maakt, meten we dat automatisch langs ons eigen leven. Vanuit dat perspectief lijkt het probleem van de ander al snel klein en denk je: hij of zij mag echt niet klagen. Daar zit de denkfout. We zien namelijk alleen fragmenten van de ander, nooit het hele verhaal. Psychologen noemen dit egocentrische bias: ons brein gebruikt onze eigen ervaring als standaard om situaties te beoordelen, omdat dat de snelste manier is om de wereld te begrijpen. Wat voor jou klein voelt kan voor iemand anders dus echt spanning opleveren. Denk maar eens aan hoe dat bij jezelf werkt.

Zonder diezelfde ervaring lijkt iets klein. Met ervaring wordt het ineens begrijpelijk. Zo verschuift je referentiekader door wat je meemaakt. Je zult nooit exact hetzelfde perspectief hebben als iemand anders. Dat besef is stap één.

Zodra je oordeelt stop je met luisteren 👂️ 

Het moment dat jij besluit dat het probleem van de ander niet serieus is gebeurt er iets interessants. Je stopt met luisteren. Je hoofd schakelt over naar vergelijking.

Het gevolg is dat je het verhaal van de ander niet meer hoort. Je hoort alleen nog je eigen referentiekader. Op de werkvloer gebeurt dit continu. Leiders die denken dat medewerkers zich aanstellen. Medewerkers die denken dat managers geen idee hebben hoe zwaar het werk is. En buiten de werkvloer gebeurt hetzelfde. Terwijl de ironie is dat iedereen eigenlijk hetzelfde wil: gehoord worden.

Oordeel is afgunst

Als jij structureel denkt dat anderen niet mogen klagen omdat zij het beter hebben dan jij, is de vraag misschien niet of hun probleem klein is. De vraag is wat dat oordeel over jou zegt. Afgunst is een menselijk. In kleine oergroepen moest je continu inschatten hoe jouw positie was ten opzichte van anderen: wie had meer voedsel, meer status of meer invloed, en moest je samenwerken, je aanpassen of juist competitie aangaan om zelf te overleven. Die vergelijking riep automatisch afgunst op, omdat dat signaal gaf dat iemand anders iets had wat voor jouw overleving of positie waardevol kon zijn.

In moderne samenlevingen vertaalt die vergelijking zich vaak naar irritatie. Je hoofd maakt razendsnel een verhaal: waarom lukt het hem wel en mij niet? Het gesprek verschuift ongemerkt van luisteren naar vergelijken. Het probleem van de ander wordt daardoor automatisch kleiner gemaakt.  Erkennen dat hun zorg echt is, betekent misschien ook erkennen dat hun leven toch minder perfect is dan jij dacht. Oops, dat horen we vaak al niet meer. 🫠 

Klagen of zorgen? 

Hier zit een belangrijk onderscheid: klagen of zorgen. Klagen is passief. Hetzelfde verhaal, geen beweging, geen intentie om iets te veranderen. Slachtofferschap voelt comfortabel, maar geeft geen YAY. Je wijst naar omstandigheden of anderen, in plaats van te kijken naar wat wél kan en eigenaarschap te nemen.

Echter, het leven is namelijk niet altijd YAY. Shit happens. De wereld is niet volledig maakbaar. Oprechte zorgen zijn iets anders. Iemand zit ergens echt mee. Vertragen, voelen en overleggen helpt dan. Onderzoek laat zien dat het delen van zorgen het zenuwstelsel kalmeert. Verbinding activeert stoffen zoals oxytocine die stress dempen en vertrouwen vergroten. Een ander perspectief (zonder oordeel) kan je zelfs dus juist helpen om je zorgen beter te begrijpen of anders te bekijken. Voor deze echte verbinding is het wel nodig je oordeel te parkeren en werkelijk te luisteren. 

✍️ Opdracht

Let deze week eens op deze zin. "Hij of zij mag echt niet klagen". Betrap je jezelf op die gedachte? Pauze. Check drie dingen:

  1. Luister ik echt?
  2. Hoe vergelijk ik met mijn eigen leven?
  3. Heeft deze persoon een mening nodig, of gewoon iemand die luistert?

Wil je het gesprek kantelen. Stel dan één vraag: Wil je even gehoord worden of wil je mijn mening?

Want uiteindelijk is het simpel. Iedereen wil soms gewoon even gehoord worden. En daar begint meer begrip, beter leiderschap en meer YAY.

YAY it’s Tuesday! 🚀

Ja maar heel eerlijk, die Rachelle heeft toch niks te klagen? Komt uit een goed en warm nest, veel kansen. Ziet er goed uit, universitair geschoold, een knappe en slimme man, gezonde kinderen, eigen bedrijf, prachtig huis. Nee, dat was geen narcistische kots van mijn eigen gedachten. Maar je begon waarschijnlijk al wel iets te vinden hè 😇  Laatst had ik een incompany trainingdag. Ook ik deel daar persoonlijke en kwetsbare dingen, als dat de groep helpt. Na afloop kwam een deelnemer naar me toe: wow, jij komt hier altijd met zo’n smile en zelfverzekerd binnen. Ik had geen idee dat ook jij tegenslagen en shit op je bord hebt. Precies dat is deze nieuwsbrief. Op basis van de buitenkant (zoals deze kerstfoto van mijn familie), een deel van de context, vormen we een beeld. Van een persoon, van een situatie. En dat beeld maken we automatisch in vergelijking met ons eigen leven. BOOOM: afgunst of begrip. Afgunst om je positie in de oerstam te bewaken, of herkenning die je weer veilig bij de stam laat horen. Allebei gebaseerd op een klein stukje van het totaalplaatje. Zelf heb ik daar nooit zo’n last van gehad. Wij zijn opgevoed met het idee dat niemand belangrijker of minder belangrijk is dan de ander. Een vriendin zei dat ooit mooi tegen me. Zij had vroeger minder kansen, maar zei: bij jullie thuis voelde ik me altijd welkom en thuis. Diezelfde vriendin corrigeerde me ook eens toen ik mezelf kleiner maakte. Ik zei: ja ik kan makkelijk praten, mijn ouders betaalden mijn studie. Haar antwoord: dat kan wel, maar jij hebt hem toch echt zelf afgemaakt 😉  Een andere vriendin liet me laatst een half uur doorzeveren – zoals we dat in Limburg zeggen – over iets wat speelt bij ons thuis. Pas daarna vertelde ze dat er in haar gezin (in mijn optiek) grotere dingen spelen. Ik vroeg: hoe kon je mij zo laten doorgaan terwijl jij dit meemaakt? Haar antwoord: voor jou is dit nu toch ook belangrijk. Dat soort mensen zijn goud 🫶 . Heb jij andere mensen in jouw omgeving? Dan heb je daarin wellicht eens iets te kiezen (oftewel afscheid te nemen 👋 ) of moet zelf misschien eens in de spiegel kijken: Ben jij zelf de klager 1) of vind je dat de ander niet mag klagen 2)? Mijn antwoord op 1) Fix your shit or accept 2) Dan ben je misschien een beetje afgunstig --> Ga naar antwoord 1) 😜 En wat betreft mijn gezever: Nee ik heb niks te klagen. Want dan doe ik er iets aan. Echter heb ook ik mijn persoonlijke zorgen, en (zoals mijn vriendin zei) moet ik die ook niet verkleinen in deze NB door het woord “zeveren”, of in het moment door te vergelijken met haar situatie. Al werkt hier en daar relativeren, OOK om je zorgen te plaatsen. #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Een nachtje ergens over slapen = bullshit 💩

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

🧑‍💼 In het MT: voorstel ligt op tafel. Iedereen kijkt naar jou.
“Goed punt… ik wil er toch even een nachtje over slapen.”

🏡 Thuis aan de keukentafel: nieuwe auto, verbouwing, andere school.
“Laten we morgen beslissen.”

📞 Recruiter belt met een mooie functie.
“Mag ik er even over nadenken?”

🚀 Je ziet die ene opleiding of dat business idee.
Hart zegt ja. Mond zegt: “Ik kom erop terug.”

Wat gebeurt hier nu? Wat is eigenlijk echt de zin van “het erover nadenken”? Houden we zo niet alleen onze omgeving, maar vooral onszelf voor de gek. Hoe kun je leiderschap inzetten als het gaat om heldere beslissingen nemen, voor jezelf en je omgeving - zowel thuis als zakelijk. Om zo weer in je kracht (YAY) te komen staan.

🌙 Waar komt dat nachtje over slapen vandaan?

Historisch gezien was dit verstandig gedrag. In tijden waarin keuzes daadwerkelijk levensbedreigend konden zijn, was impulscontrole cruciaal. Een verkeerde inschatting kon je positie in de groep kosten of letterlijk je overleving. Ons zenuwstelsel is daarom gebouwd op vertragen bij onzekerheid. Eerst rust zodat stresshormonen dalen. Eerst veiligheid checken. Eerst afstemmen met de tribe, want sociale uitsluiting betekende vroeger groot risico. Dat mechanisme zit nog steeds in ons systeem, ook al staan de meeste keuzes vandaag niet meer gelijk aan leven of dood. Vandaag is het meestal kiezen tussen comfort en groei.

Een nieuwe baan.
Een investering.
Een relatie beëindigen.
Een opleiding starten.
Zelfs een kapsel veranderen.

Je oerbrein wil stabiliteit. Alles wat nieuw is betekent energieverbruik en mogelijk gezichtsverlies. Dus het produceert rationele redenen om te vertragen:

Misschien is het te duur.
Misschien is het niet het juiste moment.
Misschien moet ik nog even wachten.

Wachten voelt veilig. Alleen is veilig voor de meesten van ons geen overlevingsvraagstuk meer. Daardoor wordt dat oerbrein geen beschermer, maar een rem op je groei. Het verzint overtuigende redenen waarom je het beter niet kunt doen. En voor je het weet geloof je ze. Zo blijf je precies waar je was: comfortabel en in leven. Inclusief die rotbaan, die geparkeerde droom, die toxische relatie en dat kapsel waar je eigenlijk al lang op bent uitgekeken.

🧠 Hoe snel neemt je brein een beslissing?

Sneller dan jij denkt. Onderzoek naar besluitvorming laat zien dat ons brein al activiteit vertoont voordat wij ons bewust zijn van onze keuze. Je onderbewuste brein is vaak al begonnen met kiezen voordat jij rationeel besluit.

  1. Je limbisch systeem scant razendsnel: veilig of onveilig
  2. Je amygdala checkt risico of comfort
  3. Daarna komt pas je prefrontale cortex met argumenten.

Dat onderbuikgevoel is geen zweverig iets, het is een snelle patroonherkenning op basis van eerdere ervaringen. Binnen milliseconden vergelijkt je brein de situatie met wat je al kent. Dat voel je als ja of nee. Daarna komt je ratio om het te verklaren of soms om je angst logisch te maken.

De verantwoordelijkheid van beslissen

Dat nachtje slapen is dus zelden nodig voor extra informatie. Wat je probeert te reguleren is het ongemak dat bij de keuze hoort. Dat ongemak is vaak onzekerheid: doe ik wel het goede, wat als dit verkeerd uitpakt, wat als anderen het afkeuren? In werkelijkheid is het meestal de spanning van verantwoordelijkheid dragen.

Je brein heeft vaak al binnen seconden een richting gekozen. Twijfel is minder vaak gebrek aan duidelijkheid en vaker een stressreactie op mogelijke consequenties. Zeggen dat je nog niet kunt kiezen is ook een keuze. Je kiest voor geen keuze. Dat lijkt veilig. Echter, echter rust ontstaat pas wanneer je bereid bent de uitkomst van je keuze te dragen.

🤔 Wanneer meen je het echt en wanneer is het uitstel?

Kijk, soms moet je echt overleggen. Als je niet beslissingsbevoegd bent, als cruciale informatie ontbreekt of als meerdere mensen geraakt worden door de keuze, dan is vertragen verstandig. Dat is zorgvuldigheid.

Maar vaak weten we diep van binnen al wat we willen. Wat we uitstellen is niet de beslissing, maar het gevoel erbij. Angst voor afwijzing. Onzekerheid. De spanning van een duidelijk nee of een krachtig ja. Dat uitstel kost iets. Het antwoord openhouden voelt sociaal, maar het lekt energie. Jij blijft malen. De ander blijft wachten. Onduidelijkheid kost focus en vertrouwen. Jij bent prima in staat beslissingen te nemen. Jij weet meestal wat goed is voor jou. Als je jezelf niet vertrouwt om de consequenties te dragen, zegt dat meer over je zelfvertrouwen dan over de keuze zelf.

Opdracht ✏️ 

Kies één beslissing die je nu voor je uitschuift. 

Schrijf het antwoord op deze vragen zonder er langer dan vijf minuten over na te denken:

Beslis daarna bewust:

Of je plant een concreet moment waarop je de ontbrekende informatie ophaalt en communiceert dit helder. 

Of je zegt nu, vandaag, een duidelijke ja. Of een duidelijke nee. Geen misschien. Geen ik kom erop terug. Geen lijntje houden. Daarna kom je er ook niet meer op deze beslissing terug 😉 (Herhaal dit lijstje  vragen als je jezelf betrapt op "hier moet ik even een nachtje over slapen"). 

Er zijn geen foute keuzes. Alleen keuzes met feedback. Past het niet, dan kies je opnieuw. Groei ontstaat nooit uit veilig blijven staan waar je staat. YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website

Oh ik heb dat ook wel eens gezegd, net als dat je in een kledingzaak iets laat weghangen omdat je nog niet zeker weet. Geloof me, als je het echt heel leuk vindt, koop je het meteen, omdat je anders bang bent dat het wegkomt. Het is je eigen onzekerheid betreft de consequenties: JA betekent wellicht minder uitgeven op deze shopping dag, misschien komt er iets leukers en misschien draag je het nooit. NEE betekent dat iemand anders het gaat kopen.  Guess what: je weet nooit wat zeker. Dus vertrouw op jezelf en neem regie over je eigen leven, niet op wat er misschien nog zou kunnen gebeuren… Er gaat nog van alles in je leven gebeuren en ook dan zul je moeten kiezen. Dat geldt niet alleen voor je shop gedrag trouwens 😛  Zo gaat het voor zakelijke beslissingen, relaties en die nieuwe auto of dat nieuwe huis. Heldere JA of NEE. Voor je omgeving, maar ook voor jezelf. Een “misschien” lekt energie aan alle kanten: het proces van de beslissing blijft draaien op de achtergrond en kost extra ruimte op je harde schijf (wat als…?) En ja hoor de gedachtetrein gaat op volle toeren en triggert nog meer onzekerheid en spanning. Er bestaat niks als een goede of foute keuze. Zorg voor context en benodigde info, maak de beslissing, evalueer de uitkomst en kies opnieuw. Hoe vaak is iets wat eerste instantie “slecht” uitpakte, uiteindelijk “goed uitgepakt” of andersom? Vertrouw gewoon eens wat meer op jezelf. Oh ik hoor het nog dagelijks: ik moet het laten bezinken, landen en deze: ik moet hèt voelen. Lieve mensen, zoals we nu geleerd hebben is juist je gevoel, wat als eerste eruit is qua beslissing. Dus vertrouw eens wat meer op jezelf. Je bent veel aardiger voor de andere persoon als je meteen een nee verkoopt als dat is wat je wil. Dat is leiderschap en consequenties dragen als een man (vrouw)… Die “misschien”, “volgend jaar”, “timing is nu niet goed, andere keer” etc. is bullshit. Al deze excuses zijn verpakte onzekerheid en voer voor je oerbrein om je nog meer te laten twijfelen, uitstellen en dan uiteindelijk (logischerwijs) te kiezen voor stilstand (overleving waar je oerbrein op stuurt en argumenten op blijft aanvoeren) en zo jouw groei stagneert. Net als de film: He’s just not that into you. Ben jij met “je nachtje slapen”: gewoon niet INTO het idee, voorstel of product. En ook dat is helemaal prima. Jij bent verantwoordelijk voor jouw leven dus gedraag je ook zo. En voor vandaag: zeg YAY tegen deze TUESDAY! Deze dag maak je immers zelf 😉

Hoe gaat je brein nu écht op vakantie: dat had je "echt" even nodig, toch?

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

🎭 Je stond vorige week nog in een fout carnavalskostuum met een biertje te hossen.
🎿 Of je suisde van de piste met rode wangen en nul bereik.
🌞 Of je zat in de zon op het strand zandkastelen te bouwen.
🏡 Of je was gewoon even 'vrij' thuis… maar wél zonder agenda, laptop dicht, even uit je normale ritme.

Waarom hebben we eigenlijk vakantie "nodig"? Ons brein is geen lopende band. Het heeft variatie en afstand nodig om scherp en creatief te blijven. Een andere omgeving doorbreekt patronen, verlaagt stress en geeft ruimte voor nieuwe verbindingen. Dat zorgt voor perspectief, rust en frisse ideeën. De nuance: vakantie laad je niet vanzelf op. Hoe jij je ritme loslaat of bewaakt bepaalt of je terugkomt met helderheid of met een kater. De vraag is niet óf vakantie goed voor je is. De vraag is: hoe gebruik je die afwisseling zodat die doet wat het zou moeten doen: jou met een YAY laten starten ná die break?

🌍 Waarom je brein smult van verandering

Onderzoek laat zien dat nieuwe ervaringen ons welbevinden versterken. Neurologisch activeren nieuwe omgevingen de hippocampus, het hersengebied dat betrokken is bij leren, geheugen en oriëntatie. Daardoor worden nieuwe ervaringen beter opgeslagen, kun je bestaande kennis flexibeler combineren en zie je sneller nieuwe verbanden en oplossingen.

Wanneer je mentaal afstand neemt van werk, word je zogeheten “default mode network” actiever: het netwerk dat betrokken is bij reflectie, zelfinzicht en het leggen van nieuwe verbindingen. Juist in die ogenschijnlijke rust ontstaan dus de frisse ideeën. Daarom krijg je onder de douche op je vakantieadres ineens dat ene idee waar je al weken op zat te broeden. Afstand creëert letterlijk nieuw perspectief.

Afwisseling triggert dopamine, niet als ‘gelukshormoon’ maar als motivatiesignaal. Dopamine helpt je brein om nieuwsgierig te blijven, nieuwe prikkels te verkennen en verbanden te leggen. Korte, gezonde pieken door nieuwe ervaringen kunnen je focus en creativiteit vergroten. En laten we eerlijk zijn: op vakantie ben je vaak meer buiten. Meer daglicht, meer beweging, meer natuur. Dat verlaagt je cortisolniveau, ondersteunt je slaap-waakritme en vergroot je mentale helderheid.

⏳ Hoe lang moet je weg? En hoe diep moet je loslaten?

Wetenschappelijk zien we dat de grootste herstelwinst vaak al binnen 4–8 dagen optreedt. Korter kan ook, mits de “psychologische afstand” groot genoeg is. Belangrijker dan duur is de kwaliteit van de afwisseling:

Maar hier zit de nuance. Volledig je ritme loslaten (slecht slapen, nul beweging, overmatig eten/drinken) ondermijnt juist je herstel. Je circadiaans ritme raakt ontregeld. Je energiebalans daalt. Je komt niet opgeladen, maar uitgeput terug.

Opladen gebeurt niet in totale chaos. Het gebeurt in ontspannen structuur. Een ritme vasthouden tijdens je break (slaap, beweging, licht, hydratatie) zorgt dat je systeem herstelt in plaats van ontspoort. Dus hoe laad je nu echt op?

⚠️ De valkuil: ontspanning of verdoving?

Hier wordt het interessant. Er is een verschil tussen opladen en ontsnappen. Opladen geeft helderheid. Ontsnappen geeft tijdelijke demping. Drie flessen wijn per avond, geen sport, alleen maar ijsjes en ander ‘ongezond genieten’, volledig offline uit irritatie richting werk — dat voelt misschien als vrijheid. Maar vaak is het vermijding. Kom je terug met de gedachte: “Ik wil eigenlijk weer weg”, dan was je waarschijnlijk niet aan het opladen maar aan het verstoppen. Creativiteit groeit in rust, niet in overprikkeling of verdoving. Dat laatste werkt uiteindelijk tegen je: chronische overprikkeling (bijv. suikers, alcohol of hele week scrollen op je strandbedje) houdt je dopaminesysteem continu ‘aan’, waardoor je tolerantie opbouwt en je basisniveau daalt. Het gevolg is simpel: minder focus, minder motivatie en minder plezier in gewone activiteiten. Dus dan wil je na die vakantie "eigenlijk nog een weekje weg".

Dat is slachtofferschap. “Boehoe, mijn vakantie is weer voorbij.” Jij koos zelf de duur en hoe je die dagen invulde. Natuurlijk is het heerlijk: meer tijd met je gezin, meer buitenlucht, minder druk. Alleen… als de terugkeer zó zwaar voelt, zegt dat misschien iets over hoe je normale ritme is ingericht. Een break is geen ontsnapping, het is jouw strategische resetmoment. Jij bepaalt hoe je terugkomt: met frisse energie of met uitstelgedrag. 

✍️ Opdracht

Pak 10 minuten: óf nu je nog weg bent, óf op je eerste werkdag.

🔹 Ben je nog op vakantie?

  1. Wat geeft me hier écht energie (activiteit, ritme, omgeving)?
  2. Wat hiervan kan ik thuis bewust blijven doen (mini‑versie)?
  3. Wat laat ik hier achter, omdat het eigenlijk verdoving is?

🔹 Ben je al terug?

  1. Wat werkte tijdens mijn break dat ik nu mis?
  2. Welke 2 gewoontes plan ik deze week concreet in (slaap, sport, reflectie, pauzes)?
  3. Wat doe ik anders dan vóór mijn vakantie, zodat dit geen herhaling wordt?

Vakantie is geen pauzeknop maar een reset.

En die begint met bewust kiezen hoe jij oplaadt, zodat je met een YAY na je break start 😉

YAY it’s Tuesday! 🚀

Ik had denk ik zelf deze vakantie 4 dagen nodig om ècht te landen. Ik hield te strak vast aan mijn ritme: toch nog 3 uurtjes werken, calls doen, sporten iedere dag; ik zette zelfs een wekker. Natuurlijk weet ik dat ritme behouden goed is voor je vakantie, maar ik zat er de eerste dagen enorm onrustig bij. Ja, ik kreeg de dag voor mijn vakantie te horen dat 2 opdrachten, waarvan 1 al bevestigd was en de andere een echt goed “voelde” beiden niet doorgingen. Onderdeel van het spel. Hoort erbij. Misschien zorgde dit ervoor dat ik doorging, omdat “chillen” niet goed voelde. Al had ik wel echt deze vakantie “nodig” omdat ik – volgens omgeving al te lang “aansta”. Ja ik voelde onrust, maar telefoon/laptop wegleggen voelde ook nog niet goed. Na 4 dagen had ik mijn agenda gevuld, 2 trainingen uitgewerkt en een nieuwsbrief geschreven. Daar kwam dan toch een voldaan gevoel of - was het de rust door verandering (die je “nodig” hebt)? Ik denk een combinatie. Vroeger had ik de annuleringen wellicht verstopt, met extra cocktails en fuck it!  Echter was ik dan zeker minder YAY thuisgekomen, zoals je vandaag gelezen hebt. Nu voelde ik bij thuiskomst, dat ik echt anders terugkwam dan ik vertrok. Rustiger, energieker en met heel veel zin in de nieuwe week. Dus dat is exact hoe de vakantie hoort te zijn, en die 4 dagen die je schijnbaar toch even nodig hebt – voor die YAY. Met ritme èn genieten, vooral van deze drie! #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Sociaal wenselijk of gewoon liegen? 🐑

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

🙋‍♂️ Op de sportschool zeg je dat vitaliteit prioriteit heeft en dat je drie keer per week sport.
🍷 In de kroeg met je stapvrienden, roept diezelfde jij, dat je ook moet genieten , bestel je een ronde bitterballen en morgen prima dat sportlesje kan skippen.
🤝 Je krijgt een zakelijk voorstel waar je nu al geen energie van voelt, maar in plaats van “nee” te zeggen hoor je jezelf zeggen “dit is interessant, laten we na de vakantie nog eens bellen of misschien volgend jaar”.
📱 Iemand vraagt of je zin hebt om zaterdag koffie te drinken en terwijl je agenda al vol zit en je er eerlijk gezegd geen behoefte aan hebt, hoor je jezelf zeggen “ik kijk even wanneer het kan, ik laat het je weten”. 

We praten elkaar naar de mond, we verzachten en we stellen uit. 🤐 Maar laten we eerlijk zijn. Is dit sociaal wenselijk gedrag of gewoon liegen met een glimlach?

Waarom doen we dit eigenlijk 🐑 

Ons brein is gebouwd op verbinding en overleven. Erbij horen was ooit letterlijk een kwestie van leven of dood en dat systeem draait nog steeds. We passen ons aan om geaccepteerd te worden en managen onze indruk zodat we niet buiten de groep vallen. Tegelijk willen we een consistent beeld van onszelf houden. Dus zeggen we in een sportieve groep dat we ook fanatiek zijn en in de kroeg dat "genieten" belangrijker is. Beide keren beschermen we ons zelfbeeld.  Je voelt sneller de neiging je zelfbeeld te beschermen: wanneer je leeft op goedkeuring van anderen, hoge verwachtingen je norm zijn, presteren je status bepaalt of als je twijfelt aan jezelf…

Dan wordt aanpassen een slimme strategie om afwijzing te voorkomen en erbij te blijven horen. Het gevaar is dat dit zo ver kan doorslaan dat je meer bezig bent met je imago dan met je identiteit. Je probeert de buitenkant te managen terwijl de twijfel vanbinnen groeit. Je identiteit wordt afhankelijk van hoe anderen jou zien in plaats van dat jij stevig staat in wie je bent. Wat het je kost is energie, zelfrespect en innerlijke rust ⚡. Want hoe meer jij veiligheid kiest boven waarheid, hoe verder je afdrijft van jezelf.

Wat levert het je op, dat masker? 🎭

Op korte termijn levert het geen teleurstelling in iemands ogen op, geen directe confrontatie. Je voelt even opluchting omdat het spannende moment voorbij is en de harmonie lijkt bewaard. Maar dan begint de rekening. Die "misschien" of "we bellen nog" schept verwachting. Met "ik denk erover na" hou je de ander onnodig in de wacht en claim je zijn tijd en aandacht.  Dat sportverhaal  vs. kroegverhaal ondermijnt je geloofwaardigheid...

Als jij merkt dat je je verhaal en mening aanpast binnen welke omgeving je je bevindt, ben je vooral het liegen naar jezelf.  Mensen leren niet jou kennen, maar jouw aangepaste versie.  Naast de aangepaste verhalen, zorgt het verzachten, uitstellen en vaag houden van je echte mening ook voor ruis in teams en relaties. Vermijding, irritatie en onderstroom zijn vaak het gevolg van half uitgesproken waarheden. Intern gebeurt er ook iets. Elke keer dat jij iets zegt wat je niet meent, train je jezelf om je eigen grenzen minder serieus te nemen. Je liegt niet alleen tegen de ander, je liegt vooral tegen jezelf 🎭. Dat kost energie, veel meer dan een eerlijk nee.

Directheid als verbinding

Eerlijk zijn betekent niet dat je je als lompe boer heeft te gedragen. Het betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor je woorden. In plaats van "misschien volgend jaar" kun je zeggen "dank voor je voorstel, dit past nu niet bij mijn focus". In plaats van "ik moet erover nadenken" kun je zeggen "ik waardeer dat je aan me denkt maar ik kies hier niet voor". 

Helder en respectvol, zonder aanval. Wanneer jij duidelijk bent weet de ander waar hij aan toe is en dat geeft veiligheid. Eerlijkheid verbindt meer dan sociaal wenselijk gedrag ooit zal doen. Je hoeft jezelf niet groter of ambitieuzer voor te doen dan je bent en je hoeft je mening niet te verpakken. Als jij zegt dat sporten je niet boeit, dat je je weekenden vrijhoudt of dat je bedrijf dit jaar geen extra marketingbudget inzet, dan is dat gewoon helder. Jouw keuze, jouw leven, jouw YAY. Wat een ander daarvan vindt verandert niets aan wie jij bent.

Opdracht.

Daag jezelf uit met deze 3 acties voor deze week.

1.Zeg één keer een duidelijke nee.

Dank voor je uitnodiging, maar ik sluit niet aan.

2.Stop één keer met uitleggen.

Ik kom dat weekend niet helpen verhuizen. Punt.

3.Schrap één loze belofte.

Geen ik mail/bel/app nog, geen “we moeten afspreken”. Alleen zeggen wat je ook echt gaat doen: en giet dat dan concreet in een afspraak. (of parkeer hem onder punt 1) 😉

Niet grof. Wel helder.

Voel de spanning. Blijf staan. Adem.

En check daarna bij jezelf:

Was de wereld echt ingestort. Of viel het mee?

Dat is het verschil tussen schaapgedrag en leiderschap. Jij bent helemaal okay zoals jij echt bent: kies zelf voor een duidelijk nay of YAY!

 YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Oh toen ik jonger was (lees onzekerder) deed ik hier zeker aan mee. Je wilde niet opvallen en vooral in de groep passen. Helaas voelt dat eigenlijk nooit echt helemaal lekker, want je weet dat je niet jezelf bent als je als een “schaap” meepraat. Hier en daar wat inslikt. Misschien weet je ook op jongere leeftijd nog niet zo goed wie je zelf bent. Daar zit het startpunt in deze.  Als jij helder hebt wie je bent, wat je belangrijk vindt, hiervoor keuzes durft te maken: dan leeft je in lijn met je waardes.  Dat is krachtig en voelt krachtig. Veel mensen zie ik helaas nog leven voor de buitenwereld, zeggen wat hoort of wenselijk is. Ik hou niet van karnaval, en dat verandert niet als ik aan een tafel zit met ras karnavalisten. Maakt mij niet minder of meer, en hun ook niet. In een team, wil je juist dat iedereen een afwijkende mening heeft; zo kom je namelijk op de beste ideeën en innovaties. Mits daar genoeg veiligheid is om deze te uiten, leiderschap speelt hier een cruciale rol. Moedig afwijkende meningen aan, ben nieuwsgierig naar JUIST die afwijkende meningen. Dat is geen gevaar voor jezelf, maar een kans om nog beter te worden en je horizon te verbreden. Of je nu in een team werkt, of het je vriendengroep betreft: ben jezelf en nodig anderen uit ook datzelfde te doen. Schapen horen in de wei, maskers bij Karnaval. Een YAY leven, begint bij jezelf te kennen en te durven zijn, met een open blik naar wat jij, nog meer kan en wil zijn. Laat je prikkelen door omgeving i.p.v. sturen, en dat mag af en toe lekker schuren 😜 Dus nee, geen karnaval in de sneeuw, maar deze nieuwsbrief vanaf dit zonnige oord is voor mij :YAY it’s Tuesday!

Elkaar helpen of elkaar stiekem laten struikelen?

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Elkaar helpen of elkaar stiekem laten struikelen?

🆕 Die nieuwe collega die vol enthousiasme begint en waarvan je denkt: we zullen wel zien hoe lang dat duurt. 

🚀 Die oud klasgenoot die ineens een eigen bedrijf heeft en het opvallend goed doet, en jij volgt alles maar reageert nergens op. 

🏃‍♀️ Die buurvrouw die ineens fanatiek sport en zichtbaar afvalt, en jij denkt: ja hoor, die is doorgeslagen!

En online is het precies hetzelfde. We kijken, gluren, volgen. Maar liken, reageren, een positieve review achterlaten? Dat voelt tegenwoordig bijna alsof je een jaar van je leven weggeeft. We noemen het nuchterheid, professionaliteit of grenzen bewaken, maar onder de motorkap gebeurt iets heel anders.

Delen voelt voor je brein als verlies 😭 

Ons oerbrein is gebouwd op schaarste. Lang geleden betekende delen dat jij zelf minder had: minder eten, minder status, minder veiligheid. Dat systeem draait nog steeds mee, ook al leven we nu in overvloed. Zodra iemand succes heeft, zichtbaar groeit of om hulp vraagt, gaat er onbewust een alarmsignaal af: is er wel genoeg voor mij? Wat als ik mezelf buitenspel zet? Wat als die ander straks boven mij eindigt? 

Neurologisch gezien activeert dit dezelfde netwerken als dreiging. Je amygdala scant: risico of kans. En als je brein risico ruikt, krijg je drie smaken gedrag: vechten, vluchten of bevriezen. Helpen vraagt actie en actie vraagt veiligheid, dus kiezen veel mensen voor freeze: kijken vanuit de bosjes, niks doen, niks zeggen, geen like, geen steun, geen introductie.

Waarom helpen soms wél lukt en soms niet. 🦸 

Interessant genoeg gebeurt er óók iets anders in je brein, wanneer je iemand helpt. Op het moment dat je echt bijdraagt, maakt je brein oxytocine en dopamine aan: verbinding en voldoening. Wetenschappelijk gezien worden mensen gelukkiger van helpen dan van geholpen worden, niet omdat het moet, maar omdat betekenis ervaren een diepe psychologische basisbehoefte is. 

Waarom doet dan niet iedereen het? Omdat helpen alleen fijn voelt als je jezelf niet kwijtraakt, als je eigen positie veilig voelt en als je niet het gevoel hebt dat je jezelf kleiner maakt. Mensen die anderen meetrekken, hebben meestal één ding op orde: intern vertrouwen. Ze denken niet in jij of ik, maar in wij groeit. Mensen die liever zien dat een ander faalt, zitten vaker vast in vergelijking, onzekerheid of oude overtuigingen over schaarste.

Dit is geen pleidooi voor pleasen. 💜 

Laten we helder zijn. Je hoeft niet iedereen te helpen. Je hoeft niet overal enthousiast op te reageren. Je moet zeker niet iemand prijzen, als het niet oprecht is. Maar kijk eens eerlijk, niet sociaal wenselijk, eerlijk: waar houd jij je in? Waar denk je laat maar hij of zij moet het zelf maar uitzoeken, waar voelt helpen onbewust als jezelf verzwakken?

Denk aan de ervaren HYROXer die op zijn eiland blijft, terwijl de nieuwkomer zoekt naar houvast. Denk aan de topverkoper die alle kunstjes voor zichzelf houdt, omdat zijn positie dan veilig blijft. Of die die warme zakelijke relatie of "vriend" die je overal tegenkomt, iemand met wie je prettig contact hebt, die alles ziet gebeuren, maar geen introductie doet, geen review schrijft en zelfs die ene simpele like achterwege laat 🤐. En ja, soms zit daar een stille verwachting onder: if you scratch my back, I will scratch yours. 

De echte kracht zit juist in geven zonder directe beloning, niet omdat je dan beter bent, maar omdat je laat zien dat jezelf stevig staat.

Waar ligt dan de grens 🔍

De grens ligt niet bij de ander, die ligt bij jou. Help niet vanuit schuld. Help niet om aardig gevonden te worden. Help niet om je plek veilig te stellen. Help vanuit overvloed, vanuit vakmanschap, vanuit het besef dat jouw groei niet afhankelijk is van het falen van een ander. Dat is een volwassen vorm van zekerheid: ik hoef niemand kleiner te maken om mezelf groot te voelen. Ik hoef niet te wachten tot een ander struikelt, om zelf te mogen rennen. Ik kan dus geven, zonder mezelf weg te geven. Succes is geen taart met een vast aantal punten, waarbij de winst van een ander automatisch ten koste gaat van jouw plek, waarde of toekomst. 

En kijk ook de andere kant op: kijk eerlijk naar wie jij eigenlijk om hulp zou willen vragen, maar nu bewust buiten beeld houdt. Uit trots, uit angst, uit zelfredzaamheid die inmiddels tegen je werkt?

✍️ Opdracht

Pak vijf minuten. Pen. Papier.  Beantwoord deze vragen. Kort. Eerlijk. Zonder uitleg:

🧠 Waar heb ik kennis, ervaring of netwerk dat ik te weinig deel?
🤝 Wie kan ik deze maand helpen zonder dat ik er iets voor terugkrijg?
👀 Wie volg ik met arendsogen, maar laat ik expres in stilte staan?
📞 Wie zou ik om hulp willen vragen, maar houd ik op afstand?

Dan één actie.
Nu.
Niet morgen.

👍 Eén like
💬 Eén bericht
🔗 Eén introductie
🙋‍♀️ Eén vraag om hulp

Niet om de wereld te redden. Wel om te trainen in overvloed.

Delen is geen aftrekken. Delen is vermenigvuldigen.
YAY it’s Tuesday! 🚀

Deze week werd ik geïnspireerd door mijn marketing bureau (Webwings) en schoonzus (Michelle - op foto). Met de eerste sprak ik over reviews, en dat het landschap ook in “social media land” echt verandert is. Likes, commentes, reviews zijn schaarser dan ooit, aldus de expert. Dat liet me nadenken. Ik herken dit fenomeen ook in mijn eigen omgeving. Er zijn relaties, vrienden en familieleden die zichtbaar support geven, en er zijn er ook die veel volgen en onthouden, soms zelfs tot in detail. Dat merk je wanneer je elkaar live spreekt en gesprekken verrassend precies blijken. In een tijd waarin we overspoeld worden door content is dat op zichzelf al een vorm van betrokkenheid. Tegelijk blijft een zichtbare reactie, zoals een like, comment of korte terugkoppeling, vaak uit. Niet vanuit onwil, maar omdat zichtbaarheid en reageren voor veel mensen een hogere drempel lijken te hebben gekregen. Ook dit zie je offline terug. In teams, sportclubs, netwerken en vriendengroepen zijn er altijd mensen die observeren, meelezen en meedenken, maar minder snel in actie komen (zelfs wanneer er iets gevraagd wordt). Dat zegt minder over betrokkenheid en meer over de keuze om steun niet zichtbaar te maken. 😯 En precies daar zit de overgang naar vermenigvuldigen. Want tegenover dat observerende gedrag staan ook mensen die wél bewegen, zodra er iets ontstaat. Die niet eerst aftrekken, vergelijken of afwachten, maar meteen denken: hoe kunnen we dit samen groter maken. Dat zag ik ook heel concreet bij mijn schoonzus, Michelle, met haar succesvolle sterrenrestaurant (De Leuf*). Zodra het gesprek hierover ontstond, ging zij niet rekenen of afwegen, maar direct meedenken. Krachten bundelen. Netwerken verbinden. Ervaring delen. Niet omdat het moest, maar omdat ze overvloed voelt. Dat resulteerde in de Alignment Group. En exact dát is wat er ontstaat als je stopt met aftrekken en kiest voor vermenigvuldigen. Daar zit beweging. Daar zit groei. Daar zit die echte YAY!

Er zijn nog 2 plekken vrij voor de Alignment Group die eind maart start. Interesse? Reply op deze mail, en dan plannen we een intake om te checken of jij bij de groep past.

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.